Over paddenstoelen, Bourgondiërs en ervaringen in herfstbossen
Even zag het er eind september naar uit dat het dit jaar niets zou worden met het paddenstoelen zoeken. Veel te droog en op het eerste oog nauwelijks paddenstoelen. Dan maar een paar mooie wandelingen, dacht ik. September was prachtig, T-shirtweer tot in oktober en ook nu nog terwijl ik dit schrijf (8 oktober) is het 24 graden. Maar goed, met de paddenstoelen bleek het toch mee te vallen. In onze paddenstoelenvierdagse hebben we mooie en ook enkele bijzondere exemplaren gevonden, op bijgaande foto’s krijg je een beeld van de vangst. (de foto’s zijn (met dank) van Hans van der Krogt)
Een paar dagen door de bossen lopen op zoek naar paddenstoelen doet wel wat met me. Het maakt ten eerste de Bourgondiër in me wakker, want ja, zoeken en vinden is één, maar bereiden en opeten is twee. Er groeit iedere avond en vooral de laatste avond van onze jaarlijkse paddenstoelenvierdaagse een geweldig maal uit de gevonden, eetbare exemplaren. ’s Morgens zoeken we ze, ‘s middags determineren we en ’s avonds eten we ze. Oude tijden herleven.
En misschien hangt het ook wel met deze zo vervullende zintuiglijke ervaringen samen dat het paddenstoelen zoeken of je wilt of niet ook nog iets anders bevredigt. Het verlangen verbonden te zijn met de natuur, het bos. Om paddenstoelen te vinden moet je van het pad af, op je knieën, soms onder bladeren kijken. Je wordt intiem met het bos, je gluurt, struint, kruipt waar je anders niet komt en dat alles in een heel rustig tempo. En die intimiteit maakt dat ik me meer als anders verbonden voel en de heelheid ervaar van de boswereld om me heen.
Na een tijdje begin je te voelen dat alles met alles verbonden is, bomen, paddenstoelen, beesten. Het is één levende samenhangende wereld. En op die momenten dat ik dat ervaar, voel ik me er – even – deel van.
Jannetje van Groningen, met wie ik de paddenstoelenvierdaagse samen geef, en ik hebben besloten om dat thema maar eens wat verder vorm te gaan geven in de paddenstoelenweek die we volgend jaar gaan geven: het ervaren van de heelheid. Het zal dan geen vierdaagse meer zijn, maar een week waarin we met elkaar stap voor stap die heelheid voor ons zelf toegankelijk gaan maken. Meditatie en informatie zullen daarbij een rol spelen maar vooral ook het leren kijken en afstemmen tijdens onze wandelingen in de natuur zelf, het leren kijken en voelen, het stil zijn in het bos om de wereld van de paddenstoelen, de bomen, de herfst te ervaren om niet alleen het)lichaam, maar ook de ziel te voeden.
Pieter
Klik op onderstaande afbeeldingen om deze te vergroten
