Het stoppen van de tijd: over de vierde dimensie
Het stoppen van de tijd: over de vierde dimensie
De voorgaande column, Voor de tijd hebben wij geen zintuig, is, als je dit zo voor het eerst leest een raar verhaal: uit de tijd stappen omdat de (historische) tijd zal stoppen. Ik wil dit ‘verhaal’ daarom nog even vervolgen, het is fascinerend en eenvoudig te gelijk. Het draait allemaal om bewustwording en de wereld waarvan we ons bewust worden.
Bewustwording, zo hebben wij de afgelopen vijftig jaar geleerd, is de weg om onze problemen te verhelderen en te verwerken om een gelukkig mens te kunnen worden. Bewustwording lijkt dus een individuele keuze en een individueel proces voor een beter leven. Dat is wel waar, maar slechts een eerste stap, bewustwording kan namelijk onmogelijk beperkt blijven tot het individuele. Bewustwording behoort tot het domein van het collectief bewustzijn en gevoelige individuen pikken de prikkels op en ontdekken daardoor de weg naar bewustwording voor hun eigen leven. Maar het gaat veel verder! Want stel dat bewustwording een individuele zaak zou zijn, dan zou dat leiden tot isolement en onderscheid omdat het alleen de ‘bevoorrechten’, de gevoeligen, zou betreffen. Maar hoe zou dat kunnen als bewustwording gaat over bewustwording van wat er is, van de werkelijkheid? Die is één en ongedeeld. Bewustwording leidt in essentie tot afstemming, tot verbondenheid met wat er is. Bewustwording kan eenvoudig niet ‘beperkt’ blijven tot individuele bewustwording. Het is een transformatieproces dat uiteindelijk alles en allen raakt, het gaat over de collectieve overgang naar een nieuwe wijze van zijn. En dat transformatieproces is ingezet.
Individuele bewustwording gaat over bewustwording van mijzelf. Dat is verrijkend, helend, maar tegelijkertijd roept het de vraag op hoe je het kunt delen. Velen die een proces van groei en bewustwording achter de rug hebben herkennen dit: ze kunnen hun ervaringen, hun inzichten, hun nieuw gevoel van ‘zijn’, niet delen met mensen die dit niet ook hebben doorgemaakt. Deze ervaring is bijzonder: het maakt duidelijk dat individuele bewustwording strijdig is met de aard van bewustwording zelf. Bewustwording is het proces dat uiteindelijk onze verhouding met de werkelijkheid transformeert. Bewustwording verbindt ons op een nieuwe manier met de werkelijkheid waarin wij leven en kán niet anders dan een collectief proces zijn, omdat alles immers verbonden is en samenhangt. De werkelijkheid is één, mijn bewustwordingsproces krijgt pas echt kracht als het herkend en bevestigd wordt door jouw bewustwording.
Bewustwording is daarom het collectief transformatieproces van mensen, van de mensheid, naar een andere oriëntatie op de werkelijkheid. Mensen die nu bezig zijn met bewustwording zijn gevoelige mensen die deze impuls net wat eerder oppakken. En als zij hier even bij stil staan, ontdekken ze inderdaad dat het geen individuele vrije keuze is, want je ervaart in je lijden de noodzaak om bewust te worden van wat er is, de impuls stijgt in die zin boven je individuele keuze uit. Het leven ‘wil’ het van je.
Dit collectief bewustwordingsproces maakt deel uit van ‘het worden van de schepping’ zoals ik dat in de vorige column beschreef. En dit proces komt nu in een versnelling en als gevolg daarvan versnelt de tijd, lossen oude vormen op, ontstaat er een collectief niet-weten ‘hoe verder’ en verliest uiteindelijk ook de oude historische tijd haar betekenis als leidraad voor het leven. Daarom zullen we op een bepaald moment collectief uit de historische tijd (kunnen) stappen. Niet het verleden en de plannen voor de toekomst, maar het gedeelde hier en nu van het bewustzijn wordt bepalend voor denken en doen. Dit proces raakt nu nog individuen, maar moet zich gaande weg wel verbreden van ‘mijn leven’ via ‘mijn verbondenheid’ met andere levens naar ‘ons’/het leven als collectieve werkelijkheid.
Bepalend voor dit collectieve bewustwordingsproces is het opnemen van de tijd als vierde dimensie in ons bewustzijn, zoals ik in Voor de tijd hebben we geen zintuig beschreef. Door de tijd in ons (collectief) bewustzijn op te nemen als vierde dimensie laten we de illusie dat de tijd (de schepping/het leven) iets buiten ons is, achter ons. Wij zijn de tijd. In contact zijn met de tijd transformeert ons bewustzijn en dus ons ‘zijn’. Herinner je maar hoe bijzonder het voelt, de enkele keer dat je iets in alle rust en toewijding kunt doen in de tijd die daar voor nodig is. In contact zijn met tijd als wordingsproces betekent overgave aan het wordende, aan wat er is en wil worden; we komen in een bewustzijnsruimte waarin we veel meer in harmonie met de werkelijkheid kunnen zijn, voor alles is tijd, de tijd die nodig is. Wij ‘rusten’ in tijd en daarmee valt stress weg, maar ook de noodzaak en dwang van het ego om greep te hebben op de werkelijkheid en is niet langer onderscheid en isolement maar verbinding bepalend voor denken en handelen.
Vijfde dimensie: de ruimte-tussen
En dan zullen we – waarschijnlijk veel later – uiteindelijk ontdekken dat zich nog een vijfde dimensie aandient, ik noem die de ‘ruimte-tussen’. Door ons voortschrijdend bewustwordingsproces zullen we kunnen ontdekken dat onze essentie niet in ‘iets’ ligt opgesloten maar in de verbinding, in relatie, in resonantie tussen ons en de/het andere. Ieder fenomeen bestaat in en door de resonantie met en tussen alles wat het omringt.
Die resonantie voltrekt zich in de ruimte-tussen. De ruimte-tussen is het energieveld waardoor en waarin alles verschijnt. Ik stel het me zo voor, dat ik op ieder moment verbonden ben met alles om me heen, dat de wereld om mij heen niet uit losse mensen en afzonderlijke objecten bestaat als een toevallige constellatie, maar als een ‘levend’ en coherent veld van energie en beweging waarvan ik nu nog maar een fractie van een fractie opvang. Dit is, hoewel in het eerste opzicht vreemd, ook vertrouwd. De meesten van ons voelen zich bijvoorbeeld ten opzichte van verschillende mensen ook verschillend en gedragen zich vaak ook anders. Dat is de invloed van dit resonantieveld van de ruimte-tussen! Dit energieveld, deze ruimte-tussen, maakt – volkomen onbewust – al deel uit van onze werkelijkheid, deze vijfde dimensie bestaat al. Er bewust in te kunnen leven zal een volgende transformatie betekenen, een nieuwe fase van wording. In deze fase zullen we direct toegang hebben tot scheppingsenergie omdat we begrijpen en ervaren dat er geen grenzen zijn: dat alles in alles doortrilt en dat een beweging in het één, in al het andere door klinkt.
3 april 2011 om 23:24
Wat betreft ruimte, grenzen en tijd: is het voorstelbaar , dat wat zich als proces binnen een levende cel afspeelt, in de kern hetzelfde is als wat zich binnen een planeet/universum/heelal afspeelt? Omdat we ons geen voorstelling kunnen maken van het allerkleinste , maar ook niet van het allergrootste,of de eeuwigheid, alsof dat geen werkelijkheid is voor ons en blijkbaar relatief gezien nog niet van belang.
Dat vraag ik me al heel lang af.
groetjes Leida
14 augustus 2011 om 14:26
Beste,
Bedankt om dit zo verhelderend op te schrijven, het beschrijft hoe ik de wereld soms wil formuleren, maar met chaotische woorden op onbegrip stoot bij mensen. Ik voel deze manier van beleving aan en soms vrees ik of ik nu gek aan het worden ben of net realiseer dat ik een kluizenaar ben die niet in de wereld past. Het lijkt me soms zo alsof ik achter glas anders de wereld bekijk en me zo onbegrepen voel. alsof ik onrealistisch anders in het leven sta, andere dingen zoekend dan wat iedereen dagelijks najaagt. deze blog lezen geeft me een gevoel van veiligheid en erkenning en doet me meer geloven dat wat ik voel wel degelijk waar kan zijn. dat wat mijn gevoel en intuitie me zeggen wel degelijk een kern heeft, het geeft me vertrouwen en bevestiging dat mijn intuitie misschien klopt, dat de spiritualiteit die ik voel een bestaansreden mag hebben en geen psychologische kronkel in mijn hoofd is. U schrijft het mooi. een inzicht is één iets, het kunnen verwoorden en de moed vinden het effectief belangrijk te vinden is iets anders. Bedankt.